Het boek was al een aanrader. En nu is het aangrijpende verhaal van de Bang Bang Club ook op het witte doek te bewonderen. De film over het waargebeurde en aangrijpende verhaal van vier blanke Zuid-Afrikaanse fotografen die de bloedige laatste jaren van het apartheidsregime versloegen heeft al veel stof doen opwaaien in Zuid-Afrika.

Ken Oosterbroek, Kevin Carter, Greg Marinovich en Joao Silva wagen zich, in de aanloop naar de eerste verkiezingen na de apartheid in 1994, bijna dagelijks in de vuurlinies in de townships. De bevriende fotografen leggen daar, met gevaar voor eigen leven, de wrede strijd tussen de aanhangers van Inkhata en het ANC vast. Refererend aan het wapengekletter in de townships doopte een Zuid-Afrikaans tijdschrift de vier tot de Bang Bang Club.

Twee leden winnen de prestigieuze Pullitzerprijs. Kevin Carter wint er een voor zijn controversiële foto van een uitgemergeld Sundanees kindje, met op de achtergrond een gier die wacht totdat zijn prooi haar laatste adem uitblaast. De wereldberoemde foto roept heftige reacties op. Genieten van zijn succes kan Carter niet. Hij wordt achtervolgd door de gewelddadige beelden die hij heeft vastgelegd en pleegt zelfmoord. In datzelfde jaar wordt Ken Oosterbroek dodelijk getroffen tijdens gevechten tussen veiligheidstroepen en het ANC.

De twee overgebleven leden schrijven vervolgens een boek over hun ervaringen. Het boek gaat over de chaos in aanloop naar de verkiezingen, maar vooral de beschrijving van de morele dilemma's van oorlogsfotografen maakt het zo bijzonder.

Nu, tien jaar later, zijn de twee betrokken bij de film, hoewel Silva vorig jaar op een mijn stapte en zijn beide benen verloor tijdens zijn werk voor The New York Times in Afghanistan.

De film, geregisseerd door Steven Silver, ging onlangs in première in Zuid-Afrika. Behalve veel lof voor het camerawerk en het goed nagebootste tijdsbeeld is er ook kritiek. Zo schrijft Philippa Garson in de Zuid-Afrikaanse krant Mail & Guardian dat de karakters van de vier Bang Bang-leden veel te oppervlakkig zijn. “De vier worden neergezet als macho-mannen die van het ene bang bang-incident naar het andere hollen”, aldus Garson. De film zou dus juist de diepgang missen, die het boek zo sterk maakte.

Ook de Sunday Times schrijft teleurgesteld te zijn in de uitwerking van de karakters. Volgens deze krant worden de Bang Bang-leden gereduceerd tot 'Hollywoodkarikaturen' en gaat de film volledig voorbij aan het feit dat ook andere fotografen een belangrijke rol hebben gespeeld in hun verhaal. “Dit komt de geloofwaardigheid van de film niet ten goede”, aldus Fred Khumalo.

In ieder geval zal een minder bekend, maar heel pijnlijk, onderdeel van de Zuid-Afrikaanse geschiedenis nu een groter publiek bereiken. De film draait sinds april in de Amerikaanse bioscopen. En ondanks de kritiek blijkt ook het publiek in Zuid-Afrika te genieten van de film. Wanneer de film in Nederland uitkomt is nog onbekend. d'Afrique houdt je op de hoogte!

Klik hier voor de site van de film. Een interview met Joao Silva op The New York Times-website is hier te vinden.